w tym okresie wystawił tam dwie sztuki. Został jednak zmuszony do rezygnacji ze swojej funkcji po śmierci Yeatsa w 1939. W latach 40. i 50. XX wieku podstawą repertuaru była komiczna farsa, osadzona w wyidealizowanym świecie osób pracujących, który – jeśli w ogóle istniał – nie miał już miejsca w kontekście życia zwykłych irlandzkich obywateli. Rezultatem tego był ciągły spadek liczby widzów. Spadek ten byłby jeszcze większy, jednak do tego teatru przyciągały znane osobistości aktorskie, takie jak F.J. McCormick, a także dramaturdzy, m.in. George Shiels, którzy ciągle potrafili poruszyć tłum.
18 lipca 1951 budynek spłonął, przetrwała tylko scena Peacock. Spółka wynajęła deski Queen’s Theatre we wrześniu, gdzie kontynuowała prowadzenie działalności do 1966 roku. Tam właśnie swoją pracę prowadził Happy Gang, grupa komediantów wystawiających skecze, farsy i pantomimy dla masowej widowni. W pewnym sensie nowi lokatorzy ze swoimi komediami nawiązującymi do życia chłopów pod względem repertuaru nie byli znacząco oddaleni od tych starych. Kolejnym wyznacznikiem ambicji Abbey Theatre w tamtym czasie był fakt, że żaden z ówczesnych interesujących dramaturgów, ani Brendan Behan, ani Samuel Beckett, nie wystawili tam swoich dzieł.