Skręcenie przednich kierowanych kół jadącego pojazdu powoduje powstanie siły bocznej, towarzyszącego jej kąta znoszenia i ruch kątowy pojazdu w kierunku zakrętu o promieniu R w przybliżeniu:
gdzie: b – rozstaw osi, a – kąt skrętu kół przednich.
Pociąga to za sobą powstanie siły bezwładności P skierowanej przeciwnie do kierunku zakrętu:
gdzie: – współczynnik proporcjonalny do kwadratu prędkości, – promień skrętu.
Siła ta jest zrównoważona przez reakcje kół (przyczepność opon) przedniej i tylnej osi, odwrotnie proporcjonalne do ich odległości od środka masy pojazdu, powodując odpowiadające im kąty znoszenia δp i δt. Nadsterowność ma miejsce, gdy δt > δp. Nadsterowność rośnie wraz z prędkością. Duża nadsterowność może prowadzić do niestateczności, to znaczy malejącego szybko promienia skrętu aż do utraty przyczepności i wypadnięcia z drogi. Samochód nadsterowny powyżej pewnej krytycznej prędkości staje się niestateczny kierunkowo. Jazda jest jednak nawet wtedy możliwa dzięki stabilizującemu działaniu kierowcy, przy czym podstawowym ograniczeniem – nie biorąc pod uwagę umiejętności kierowcy – jest jego czas reakcji – opóźnienie w pętli sterowania.