right|300px|thumb|Typ VIIC. Typ VII – seria kilku typów niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej. Potoczne określenie serii U-Bootów, nigdy w rzeczywistości nieistniejącego typu VII. Wszystkie jednostki serii VII, błędnie nazywanej przez niektórych autorów „typem VII”, należały w Kriegsmarine do odrębnych, różniących się od siebie konstrukcyjnie typów VIIA, VIIB, VIIC, VIID, VIIE oraz VIIF.
Typ VIIA
Wywodzący się bezpośrednio z udanego typu UB III (budowanego w latach I wojny światowej). Pierwsze próby nowego projektu: zbudowane dla Finlandii okręty typu Vetehinen oraz U-27, potwierdziły bardzo dobre parametry modelu. Typ VIIA (oznaczenia literowe pojawiły się później w celu odróżnienia kolejnych projektów) był jednostką półtorakadłubową ze zbiornikami balastowymi wewnątrz kadłuba. Okręt posiadał zdolność do błyskawicznego zanurzenia – głębokość 20 m osiągał w 50 sekund. Posiadał 4 wyrzutnie torped (dziobową, dwie burtowe i rufową) i zabierał 11 torped.