Zbigniew Wacławek (ur. 30 stycznia 1917 w Warszawie, zm. 28 kwietnia 1987 tamże) − polski architekt, nauczyciel akademicki. thumb|Grób MariI Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek i Zbigniewa Wacławka na cmentarzu Powązkowskim
Życiorys Syn kupca Stanisława Wacławka i pielęgniarki Janiny Skorupskiej. W 1935 ukończył IV Miejskie Gimnazjum Męskie im. Władysława IV w Warszawie. Rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w 1936 r., przerwane w okresie wojny i ukończone w 1948 r., dyplomem u Bohdana Pniewskiego.
W czasie wojny żołnierz Armii Krajowej.
Rozpoczął pracę w pracowni Bohdana Pniewskiego w latach 1947-1948. W latach 1947–1952 był asystentem a potem starszym asystentem Barbary Brukalskiej, a następnie, w latach 1952–1982, był starszym asystentem u Zbigniewa Karpińskiego i Witolda Plapisa. Był projektantem, a potem szefem pracowni w Centralnym Biurze Projektów Architektury i Budownictwa, Biurze Studiów i Projektów Budownictwa Wojskowego, Miastoprojekcie Północ, Miastoprojekcie Śródmieście, Biurze Projektów Budownictwa Ogólnego (prowadził pracownię wraz żoną Marią Małgorzatą Handzelewicz-Wacławkową. Jako członek SARP był prezesem Oddziału Warszawskiego w latach 1965–1969 pełnił wielokrotnie funkcję Sędziego SARP. W 1979 uzyskał status twórcy Ministerstwa Kultury i Sztuki.