W obrębie wąsko ujmowanego gatunku S. canadensis wyodrębnia się dwie lub trzy odmiany: S. canadensis var. canadensis – odmiana o łodydze w połowie i w dolnej części nagiej lub słabo, rzadko owłosionej. Liście cienkie, od góry nagie, od spodu owłosione na nerwach. Obejmuje cały zasięg naturalny gatunku i została rozpowszechniona na inne kontynenty. Występuje także w Polsce. S. canadensis var. hargeri Fernald – odmiana o łodydze w połowie i w dolnej części średnio owłosionej. Występuje tylko w Ameryce Północnej, w części południowej i zachodniej często będąc bardziej rozpowszechnioną od typowej. Zawleczona na Wyspy Brytyjskie. S. canadensis var. scabra (Muhl. ex Willd.) Torr. & A.Gray – odmiana wyodrębniana według Plants of the World Online niezależnie od nawłoci najwyższej Solidago altissima, ale według innych ujęć są to synonimy. Takson wyróżniany jest na podstawie takich cech jak: tęższe, szorstko owłosione liście na górnej powierzchni, owłosione także na całej powierzchni od spodu, liście całobrzegie lub drobno piłkowane, młode pędy z przewisającymi wierzchołkami. O ile w przypadku ww. odmian S. canadensis kariotyp 2n = 18, to tutaj 2n = 54. W Polsce roślina opisywana była jako częsta. Obecność tego taksonu w Europie Środkowej jest jednak podawana w wątpliwość.