Wtedy też przeprowadzono sesję fotograficzną lądownika i ponowną sesję miejsca lądowania. Przed wyruszeniem w daleką drogę Łunochod przeszedł na następne dwa dni w tryb uśpienia, podczas którego ładowały się jego baterie litowe. 18 stycznia „przebudził się”, wykonał dodatkowe zdjęcia lądownika i pobliskiego ukształtowania terenu i na rozkaz z Ziemi skierował się na południe od miejsca lądowania. Jako pierwszy cel wyznaczono dokładne zbadanie dna krateru poruszając się w kierunku jego południowych wałów. Zbliżając się do wzgórz tworzących wały, pojazd natrafiał coraz większe skupiska dużych kamieni, przez co poruszanie się nim sprawiało zespołowi kontrolującemu sporo problemów. Do pierwszych wzniesień pojazd dotarł na początku lutego 1973. Wtedy też rozpoczął swą wspinaczkę na teren wyżynny i wkrótce dotarł do bardzo dużych pagórów. Po przejechaniu około 600 m Łunochod zaczął zmieniać kurs na kierunek wschodni, a następnie północno-wschodni. Pierwszą połowę lutego Łunochod 2 spędził na wędrówce na granicy terenu wyżynnego i stromych skarp bezpośrednio prowadzących w kierunku przybrzeżnego dna krateru Le Monnier. Około 1 km trasa pojazdu przebiegła po zewnętrznej krawędzi graniczącego z Le Monnier niedużego krateru.