Po rozmowach Żabotyńskiego w Warszawie polski rząd postanowił udzielić skoordynowanego wsparcia organizacji Irgun Cewai Leumi. Wsparcie to koordynował dyrektor departamentu Konsularnego MSZ Wiktor Tomir Drymmer. Polegało na udzieleniu pożyczki w wysokości 212 tys. złotych na zakup uzbrojenia, a także na organizacji tajnych kursów wojskowych dla bojowników Irgunu. Ostatni taki kurs odbył się w Andrychowie wiosną 1939 roku. Polski rząd wspierał też nielegalną emigrację do Palestyny, na co przeznaczono 100 tys. złotych. Dzięki tej akcji w 1938 i 1939 roku około 10 tys. młodych Żydów z Betaru wyjechało do Palestyny. Ową pomoc Żabotyński traktował jako dług honorowy, będący do zwrotu po zdobyciu przez Palestynę niepodległości.

W drugiej połowie lat trzydziestych jego sekretarzem był Szemu’el Kac

W roku 1938 Żabotyński stwierdził, że polscy Żydzi „żyją na krawędzi wulkanu”. Ostrzegał przed nadciągającą, jego zdaniem, falą superpogromów, które będą miały miejsce w niedalekiej przyszłości w okupowanej przez Niemców Polsce.[źródło?] Żabotyński chciał przestrzec Żydów w Europie, aby emigrowali do Palestyny, tak szybko, jak to możliwe.