Łunochod 2 (ros. Луноход - chodzący po Księżycu) – drugi pojazd z serii Łunochod; bezzałogowy, sterowany z Ziemi radziecki łazik przeznaczony do badań Księżyca.
Dostarczony na Księżyc sondą kosmiczną Łuna 21. Lądownik wraz z łazikiem wylądował 15 stycznia 1973 o 22:25 UTC na dnie krateru Le Monnier (pozycja 25°51'N, 30°27'E). Niecałe 3 godziny później, o 01:14 UTC, Łunochod 2 zjechał po rampie lądownika na powierzchnię Księżyca.
Pojazd działał dużo krócej niż Łunochod 1, jednakże zdołał przesłać 86 obrazów panoramicznych i aż 80 000 zdjęć, przemierzając w tym samym czasie pokaźną odległość - 37 km (trzy razy większą niż jego poprzednik). Zakończenie misji ogłoszono oficjalnie 4 czerwca 1973.
Kopia Łunochodu 2 znajduje się w Muzeum Kosmicznym w Arteku.
Budowa pojazdu thumb|220px|Koła łazika
Każde z ośmiu kół pojazdu było niezależnie napędzane, posiadało własne zawieszenie oraz układ hamulcowy. W przypadku awarii któregoś z kół, można je było odstrzelić, po czym pojazd mógł kontynuować swą wędrówkę. Ulepszony względem poprzednika mechanizm jezdny pozwalał pojazdowi poruszać się z prędkością 3 km/h oraz 5 km/h.
Łunochod 2 miał wysokość 135 cm, długość 170 cm i szerokość 160 cm. Ważył 840 kg.