pełnili więc funkcję historyków plemienia. Jednak jedyne podobieństwo bluesmanów Delty z griotami to to, że byli historykami lokalnych mitów. Nie tworzyli genealogii bohaterów i nie sławili żadnych przywódców społecznych, bo takich po prostu na Południu nie było (najwyżej przedstawiali konserwatywnych polityków partii demokratycznej pod postacią boll weevil, szkodnika, który przywędrował z Meksyku i niszczył plantacje bawełny). Jeśli kogokolwiek sławili, to najwyżej samych siebie (śpiewając o swoich podróżach i sukcesach z kobietami). Pokolenie takich bluesmanów jak Son House i Skip James często traktowało w swoich bluesach o śmierci i spirytualizmie – czasem było to wyraźnie związane z kultem voodoo (a nawet i hoodoo), a czasem wynikało z głębokiej wiary chrześcijańskiej. W jeszcze większym stopniu niż sam Son House był rozdarty między rytualną magią a chrześcijaństwem Robert Wilkins, który zanim został kapłanem Kościoła Boga w Chrystusie był zielarzem, a więc zajmował się również i magią.
Należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt postaci bluesmana, zwłaszcza z Delty: bluesman był odrzucony przez wszystkich.