Nowsza hipoteza głosi, że planety mogły utworzyć się z gazu i pyłu, który skondensował się wokół pulsara z pozostałości pozostawionych przez supernową. Proces ten mógł przebiegać analogicznie do formowania się układów planetarnych wokół gwiazd ciągu głównego.
Wolszczan oznaczył odkryte planety literami od A do C według wzrastającej odległości od pulsara. W późniejszych latach dla odkrywanych planet przyjęto oznaczanie ich począwszy od litery b według czasu odkrycia, bądź odległości od gwiazdy centralnej. Obecnie planety tego układu noszą nazwy własne:
Podejrzewane było także istnienie czwartego obiektu, oznaczonego PSR 1257+12 D (e). Jego natura nie była pewna: początkowo spekulowano, że jest to gazowy olbrzym krążący po dalekiej orbicie, później, że to mały lodowy obiekt typu komety. Ostatecznie stwierdzono, że analizowany sygnał nie ma charakteru periodycznego i wiąże się z zachowaniem samego pulsara, a nie orbitującym ciałem.