W październiku 1879 roku Siemiradzki wziął udział w zorganizowanych w Krakowie obchodach 50–lecia pracy literackiej J.I. Kraszewskiego i podczas obiadu w hotelu Victoria ogłosił, że podaruje obraz do Sukiennic „na pożytek krajowi”. Prezydent Zyblikiewicz zarządził rozwieszenie na mieście plakatów z tą informacją. W dniu następnym, 7 października podczas posiedzenia rady miasta uchwalono nie tylko złożenie podziękowań Siemiradzkiemu za dar, ale również przeznaczenie połowy pierwszego piętra na galerię, „a ewentualnie także na założenie muzeum narodowego”. A wieczorem mieszkańcy miasta zebrali się na placu Szczepańskim i z pochodniami przeszli pod hotel krakowski w którym mieszkał Siemiradzki. Tam przedstawiciele z Henrykiem Wodzickim (wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych) na czele podziękowali Siemiradzkiemu za dar. Następnie uczestnicy pochodu, do których przyłączył się Siemiradzki przeszli pod hotel drezdeński gdzie zatrzymał się Kraszewski i pod mieszkanie prezydenta Zyblikiewicza.
Po wybuchu I wojny światowej z Sukiennic ewakuowano najcenniejsze dzieła. Pochodnie Nerona nawinięto na walec i ukryto na Wawelu. W specjalnej skrytce zawieszono walce z obrazami i zamurowano pozostawiając wentylację. Pozostały w niej przez 9 miesięcy.