Osadę w tym miejscu założono w XII w. Pierwsza wzmianka o niej pojawiła się w dokumencie do hrabiego z 1357 r. W XIII w. zaczęli się tutaj osiedlać rybacy, czemu sprzyjał wzrastający popyt na ryby morskie. Scheveningen stało się najbardziej znane z połowów śledzi atlantyckich, które do dziś widnieją w jego herbie i fladze. Wieś często nawiedzały sztormy, niszcząc wiele budynków. Rozwój Scheveningen jako nadmorskiego kurortu związany jest z Grand Tour w XVII w. i XVIII w. Jednym z przystanków tego typu podróży była Haga, skąd do Scheveningen prowadziła piękna 2,2-kilometrowa aleja (Scheveningseweg, wybudowana w latach 1653–1655), a wzburzone morze stanowiło atrakcyjny kontrast dla uporządkowanych miast holenderskich. Pierwszą łaźnię otwarto w 1818 r., a wieś zaczęła stawać się kurortem wypoczynkowym. W 1862 r. ukończono budowę kanału (Het Kanaal), łączącego Scheveningen z Hagą i holenderskimi wodami śródlądowymi, dzięki czemu można było sprawniej transportować w głąb lądu złowione w morzu ryby. Podczas II wojny światowej Scheveningen, podobnie jak wiele innych miejsc nad Morzem Północnym, wyznaczono obszarem zamkniętym i ewakuowano w 1942 r. Obecnie dzielnica stanowi popularny cel wycieczek jednodniowych. W latach 1991–2011 corocznie organizowano tutaj międzynarodowy festiwal rzeźb z piasku.