Zakłada się, że pole magnetyczne zmienia się wraz z promieniem i opisuje je zależność:

gdzie – pole magnetyczne na orbicie stabilnej o promieniu – pole magnetyczne na orbicie o promieniu

Gdy wykładnik n równa się zeru, pole jest jednorodne (nie ma gradientu). Akceleratory takie nazywane są akceleratorami z zerowym gradientem (ang. zero gradient synchrotron (ZGS)), w akceleratorach tych pole magnetyczne nie skupia wiązki.

Gdy pole zmniejsza się gdy wzrasta promień ruchu cząstki. W akceleratorze czas wykonania jednego obiegu przez cząstkę jest równy:

Gdyby wszystkie cząstki poruszały się w jednakowym polu magnetycznym czas jednego obiegu byłby dla nich jednakowy, niezależnie od prędkości zależałby tylko do stosunku masy do ładunku cząstki. Cząstki poruszające się z większą prędkość poruszają się po większym promieniu, co wykorzystuje się do ogniskowania wiązki cząstek, akcelerator konstruuje się tak, by cząstka poruszająca się szybciej poruszała się w słabszym polu magnetycznym. Czas wykonania jednego obiegu w słabszym polu jest większy niż cząstki w silniejszym polu. I odwrotnie cząstki poruszające się z mniejszą prędkością wykonają obieg szybciej.