Zdolność skupiająca akceleratora zależy od liczby N naprzemiennie ustawionych sektorów z gradientem pola magnetycznego (raz dodatni, raz ujemny). Ich liczba wyznacza najlepiej ogniskujący wskaźnik gradientu n w tych sektorach (gdy wartości bezwzględne gradientów są równe):

Gdy spełnione są te warunki, cząstka przechodząca przez sektory znajduje się w sektorach ogniskujących, średnio, dalej od orbity stabilnej, niż w sektorach rozogniskowujących. W takim wypadku, siła przyciągająca działająca na cząstkę jest większa niż siła odpychająca, tak jak w akceleratorze ze stałym gradientem. W następnym sektorze rozogniskowującym znów zostanie ona zepchnięta na dalszą orbitę, a gdy wpadnie do kolejnego sektora ogniskującego, znów będzie podlegała powyższemu procesowi.

Metoda ta wymaga bardzo precyzyjnego wykonania elektromagnesów. Nawet małe niedokładności (różnice gradientów dodatnich i ujemnych w elektromagnesach) powodują silne zaburzenia w torach lotu przyspieszanych cząstek.

Bibliografia

Kategoria:Akceleratory