Dyptyk (z gr. διπτυχος diptichos – „podwójnie składany”) – w sztuce sakralnej rodzaj niewielkiego przenośnego obiektu artystycznego, służącego celom dewocyjnym (np. prywatnemu nabożeństwu, w podróży), złożonego z dwóch połączonych zawiasowo i składanych tabliczek (skrzydeł). Dekorowany malowanymi lub płaskorzeźbionymi przedstawieniami o treściach religijnych.
Historia Dyptyk malowany pojawił się najpierw w bizantyjskim malarstwie ikonowym, do sztuki chrześcijaństwa zachodniego przeniknął w XIII wieku we Włoszech. Początkowo na dyptykach przedstawiano głównie Madonnę na jednym ze skrzydeł, a Ukrzyżowanie lub Chrystusa jako Męża boleści na drugim. W XIV i XV wieku rozpowszechnił się w Europie jako ważne zjawisko w rozwoju sztuki dewocyjnej. Obok typowych dawniej dyptyków z Madonną i umęczonym Chrystusem pojawiły się dyptyki z przedstawieniem fundatorów modlących się do świętej postaci. Z nich w końcu XV wieku wykształciły się dyptyki portretowe, o treściach przede wszystkim świeckich, np. z portretami dwojga małżonków.