Znane są do dziś wizerunki pieczęci Czetwertyńskich tj. Iwana i Wasila Fedorowiczów z 1542 roku, a także pieczęć Hrehorego, syna Eustachego, z pierwszej połowy XVII wieku. Przypominają wyglądem godło herbu Czetwertyński II, czyli półksiężyc, gwiazdę i krzyże (lub miecze). Znaki te powtarzają się również na herbach Ostrogskich i Nieświckich. Historyk Adam Boniecki dochodzi w ten sposób do wniosku, że rody te muszą być spokrewnione.
W XXI w. przeprowadzono analizę DNA chromosomu Y u księcia Stanisława Antoniego (ur. 1949) z rodu Czetwertyńskich. Stwierdzono u niego haplogrupę I2a2 (oznaczenie współczesne – I2a1), charakterystycznej dla Europy Wschodniej i Bałkanów. Oznacza to, że w linii męskiej nie są spokrewnieni z żadną z dotychczas przebadanych rodzin uważanych za RurykowiczówY-DNA (37 + 6 additional markers) database including Rurikid and Gediminid princes.
Historia Wielkie Księstwo Litewskie Książę Aleksander, który jako pierwszy przyjął nazwisko Czetwertyński w XIV wieku, jest w historii osobą mało popularną, nie wiadomo również czyim był synem. Jednakże odnajdujemy o nim wzmiankę pod rokiem 1387, kiedy to ośmiu książąt ruskich ręczyło Władysławowi Jagielle, za Olechną Dmitrewiczem;