Jerzyk alpejski, jerzyk skalny (Tachymarptis melba) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny jerzykowatych (Apodidae). Zamieszkuje góry (rzadziej niziny) południowej Europy, Azji i Afryki. W Polsce widywany bardzo rzadko. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Morfologia Wygląd Zauważalnie większy od jerzyka zwyczajnego, w locie wolniej od niego uderza skrzydłami, przez co może zostać wzięty za kobuza. Upierzenie szarobrązowe, z białą plamą na podgardlu i dużą białą plamą na brzuchu. Wymiary średnie długość ciała 20–22 cmrozpiętość skrzydeł 54–60 cm Masa ciała 76–120 g (podgatunek nominatywny), 67–87 g (africanus), 95–110 g (tuneti), 128 g (maximus)

Zasięg występowania Obszary lęgowe znajdują się w południowej Europie i północnej Afryce na wschód poprzez Bliski Wschód aż po centralną Azję i Himalaje, oraz w południowej Afryce. Osiadły na Półwyspie Somalijskim i na jego granicy z kontynentem, w południowo-zachodniej Afryce, na Madagaskarze, w Indiach i na Cejlonie. Zimowiska znajdują się głównie w subsaharyjskiej części Afryki. W trakcie migracji może przebyć około 1600 km w trzy dni.

Do Polski zalatuje sporadycznie;