Stał się wzorem dla późniejszych pogrzebów członków francuskiej rodziny królewskiej aż do XVIII w.
Zgodnie z wolą zmarłej jej serce zostało umieszczone w złotym relikwiarzu i przewiezione do Nantes. 19 marca 1514 r. zostało złożone w tamtejszym klasztorze karmelitów, w grobie przeznaczonym dla jej rodziców. Testament Anny przekazywał Bretanię jej młodszej córce, Renacie. Ta część ostatniej woli królowej została zignorowana przez Ludwika XII. Ogłosił on księżną Bretanii najstarszą córkę, Klaudię, którą ożenił z Franciszkiem Walezjuszem.
Anna prywatnie Anna była inteligentną kobietą, która poświęcała dużo czasu na zarządzanie Bretanią. Udało się jej obronić bretońską niezależność i utrzymać rozdzielność koron Francji i Bretanii.
Królowa była patronką sztuki i lubiła muzykę. Miała pokaźną kolekcję gobelinów, wykonanych z okazji jej małżeństwa z Ludwikiem. Anna zamówiła również księgę godzinek, znaną jako Les Grandes Heures d'Anne de Bretagne.
Jedna noga Anny była krótsza od drugiej, co powodowało, że królowa kulała. Problem ten rozwiązywała nosząc wyższe buty na krótszej nodze.
Anna posiadała szkatułkę pełną kamieni szlachetnych i półszlachetnych. Miała zwyczaj darować jeden z nich każdemu gościowi.