po jego śmierci związał się z następcą tronu Henrykiem, przyszłym Henrykiem II. W tym okresie intensywnie rozwijał swą znajomość klasyków łacińskich i greckich pod kierunkiem wybitnych ówczesnych humanistów, takich jak Jean Dorat. Od 1550 r. zaczęły pojawiać się wydania jego poezji. W 1559 r. został doradcą i spowiednikiem króla Karola IX. Otrzymywał kolejne stanowiska kościelne, najpierw jako proboszcz (Mareuil-lès-Meaux, Challes), a potem przeor klasztorów w Croixval (Ternay) i Saint-Cosme (od 1565), gdzie spędził ostatnie miesiące życia.
Twórczość W swojej twórczości, doskonałej formalnie, nasyconej erudycyjnymi aluzjami wprowadził do poezji francuskiej formy antyczne (ody, elegie, hymny czy epopeje) oraz włoskie sonety miłosne inspirowane przez Petrarkę. To właśnie dwa zbiory sonetów: Do Marii i Na śmierć Marii ugruntowały jego sławę. Był poetą opiewającym subtelne doznania miłosne i erotyczne. Podobnie jak w wierszach Petrarki, również w jego lirykach dominują uczuciowość i emocjonalizm. W duchu epikureizmu opisywał piękno kobiet, przyrody, a także wysławiał radość życia i ulotność szczęścia.