W Sieradzu zorganizowaną konspirację poprzedził samorzutnie rodzący się ruch antyniemiecki początkowo oparty na powiązaniach towarzyskich, zawodowych, sąsiedzkich itp. Jednej z grup przewodził Janusz Okoński, który będąc podchorążym Marynarki Wojennej wrócił po działaniach wojennych do rodzinnego miasta. Inna działająca grupa przyjęła nazwę Legii Narodowej. Władze powołanego wkrótce w Łodzi Okręgu Służby Zwycięstwu Polski (od 13 listopada 1939 Związku Walki Zbrojnej) skierowały do Sieradza kpt. Aleksandra Ogrodnika ps. Szulc, który był adiutantem dowódcy stacjonującego w tym mieście w czasie pokoju 31 p. Strzelców Kaniowskich. Wkrótce ten oficer podporządkował sobie konspiratorów i stworzył sieć placówek na terenie Obwodu, lecz 22 czerwca 1940 został aresztowany jako oficer zawodowy WP.
Po nim dowództwo Obwodu przejął ppor. Marcin Stachecki, ps. „Colliba”, „Wujek” i in., który rozbudował stan osobowy Obwodu (od 14 lutego 1942 Armii Krajowej) do 2500 osób na koniec 1942 r. Obwód sieradzki AK dzielił się wtedy na 6 Rejonów. Sieradz (wraz z gminami: Barczew, Bogumiłów, Majaczewice) tworzył Rejon II AK. Miasto miało 5 komend dzielnicowych. Komendantem miejskim został dr Roman Zięba – pow. lekarz weterynarii. Wyłoniono Związek Odwetu, na którego czele stał Bolesław Kosecki, ps.