Tworzy mieszańce z ślazem dzikim (Malva × zoernigii) i ślazem drobnokwiatowym. Korelacje międzygatunkowe Na pędach pasożytuje grzyb Leveillula contractirostris i Puccinia malvacearum wywołujący rdzę oraz żerują larwy chrząszczy Pseudapion rufirostre i Aspidapion radiolus (Aspidapion radiolus).
Zastosowanie Roślina lecznicza Surowiec zielarski Liść ślazu (Malvae folium) – cały lub połamany, wysuszony liść ślazu zaniedbanego i ślazu dzikiego. Surowiec zawiera śluzy, garbniki i sole mineralne. Działanie Osłaniające, zmiękczające, przeciwbiegunkowe, przeciwzapalne, żółciopędne. W medycynie ludowej stosowany był wewnętrznie lub zewnętrznie w postaci maceratów, naparów, odwarów przy zaparciach, biegunkach, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zaburzeniach trawienia, przeziębieniach, stanach zapalnych układu rozrodczego, oczu i gardła. Zbiór i suszenie Liście zbiera się przy bezdeszczowej pogodzie i suszy w cieniu.
Inne zastosowania Ma jadalne liście i kwiaty. Dawniej spożywany był jako jarzyna, zarówno po ugotowaniu, jak i na surowo. Ma charakterystyczny, ślazowaty smak.