Igor Mitoraj, właściwie Jerzy Makina, następnie Jerzy Mitoraj (ur. 26 marca 1944 w Oederan (Niemcy), zm. 6 października 2014 w Paryżu) – polski rzeźbiarz, emigrant od 1968 roku tworzący poza granicami Polski, we Francji i Włoszech, znany z monumentalnych rzeźb w klasycystycznym stylu, przedstawiających uszkodzone ludzkie korpusy. Zdobył uznanie szczególnie w Europie Zachodniej.
Młodość Syn deportowanej na teren Rzeszy Niemieckiej polskiej robotnicy przymusowej, Zofii Makiny i francuskiego jeńca wojennego, oficera Legii Cudzoziemskiej, polskiego pochodzenia. Po zakończeniu wojny pojechał z matką do jej rodziców w Polsce. Dzieciństwo i młodość spędził w miejscowości Grojec pod Oświęcimiem. Kiedy matka wyszła za mąż za Czesława Mitoraja, przyjął nazwisko przybranego ojca. Po ukończeniu Liceum Plastycznego w Bielsku-Białej w 1963, przez rok pracował w Miejskim Handlu Detalicznym w Katowicach. Z tej pracy zrezygnował, po czym w październiku 1965 roku rozpoczął pracę w Zakładach Chemicznych „Oświęcim” w Oświęcimiu (ZChO) na stanowisku plastyka zakładowego. W 1966 roku wstąpił na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował malarstwo pod kierunkiem Tadeusza Kantora.