Sporadycznie zalatuje do Polski. Przypuszczalnie to stado pelikanów tego gatunku było obserwowane w przelocie koło Wrocławia w 1588 r., co zanotował w swym dziele pt. Theriotropheum Silesiae, będącym alfabetycznie uporządkowanym opisem śląskiej fauny, związany z Gryfowem Śląskim i Jelenią Górą lekarz i przyrodnik Caspar SchwenckfeldMirosław Syniawa, Rafał Syniawa: Śląski Pliniusz [w:] „Przyroda Górnego Śląska” nr 19, wiosna 2000, s. 14–15. Pelikany kędzierzawe zostały kilkakrotnie sfotografowane na terenie Polski w 2010, w tym również w Warszawie, a także w latach 2015 i 2016. Łącznie do końca 2018 odnotowano 6 potwierdzonych stwierdzeń.
Morfologia mały|lewo|Pelikan kędzierzawy w locie Cechy gatunku Upierzenie ciała białe z szaroniebieskim nalotem, srebrne pokrywy skrzydeł. Lotki pierwszorzędowe czarne, drugorzędowe szare. Linia upierzenia na czole prosta. Na głowie i szyi nastroszony czub. Dziób długi i potężny, żółty. W szacie godowej worek skórny pod żuchwą jest pomarańczowo-czerwony, w spoczynkowej – różowy. Nogi szaroniebieskie, żółta plama na piersi. Młode białe. Wymiary średnie Długość ciała ok. 160–175 cm Rozpiętość skrzydeł 280–290 cm Masa ciała ok.