Shaftesbury sądził, że postępku, który przypadkowo okazał się pożyteczny dla społeczeństwa, w wypadku gdy motywem jego była korzyść osobista, nie można uważać za dobry. Tak więc dla Shaftesbury’ego intencja moralna była ważniejsza od następstw uczynku. Shaftesbury uważał za cnotliwego tylko takiego człowieka, który, dokonując jakiegoś czynu, nie bierze pod uwagę swych interesów osobistych. Następstwa czynu nie mają żadnego znaczenia, jeśli chodzi o jego ocenę moralną.
Twierdził, że teologiczna koncepcja dobra jest samolubna, interesuje ją bowiem spodziewana po śmierci nagroda. Wtedy tylko, twierdzi Shaftesbury, można mówić o prawdziwej cnocie, gdy posiada się pewnego umiłowania wobec dobrych rzeczy, związanego wyłącznie z ich dobrem samym w sobie. Jednym z obiektów krytyki filozofa był społeczny kontrakt oparty na postulatach pielęgnowania egoizmu promowany przez Hobbesa. Celem edukacji moralnej nie jest, według brytyjskiego filozofa, automatyczne reagowanie na strach przed karą, ale wychowanie w człowieku bezinteresownej miłości dla najwyższego dobra, wykształcenie „zmysłu moralnego” ().