Modele produkcyjne Oprócz oznaczeń samego działa (modele Mark I i Mark II), osobne oznaczenia Mark nosiły odmiany luf i łoża. Mark I Ordnance, Quick Firing 25-pounder Mark I (QF 25-pdr Mk.I) – pierwsza wersja armaty, która weszła do służby w drugiej połowie lat 30. jako przekalibrowana armata 18-funtowa Mk IV, określana także mianem armaty 18/25-funtowej. Stosowano trzy rodzaje łoża: Mk IIITP i Mk IVP, wywodzące się z armaty 18-funtowej, z ogonem skrzynkowym, oraz nowe Mk VP z dwoma rozchylanymi ogonami i tarczą zagiętą po bokach. Łoże Mk VP zapewniało kąt ostrzału w poziomie 50° i w pionie od -5° do 37,5°. Ogółem zmodernizowano ok. 1000 dział Mk I.
Mark II Podstawowa wersja armaty Ordnance, QF 25-pdr Mk.II. Produkowana była z 6 modelami lufy (barrel) i 3 głównymi modelami łoża (carriage). Pierwszą wersją lufy była Mk I. Główną odmianą lufy była Mk II, ze zmienionym zamkiem, produkowana także w Kanadzie pod oznaczeniem C Mk II. W 1944 roku wprowadzono lufę Mk III, w której ulepszono komorę nabojową, zapobiegając samoczynnemu wysuwaniu się pocisku przy dużym kącie pochylenia armaty. Były one produkowane też w Kanadzie jako C Mk III. Późniejsze wersje Mk IV i Mk VI (z 1964 roku) wprowadziły ulepszenia zamka.