Działa Mark I zaczęły wchodzić na uzbrojenie brytyjskich jednostek od 1938 roku. Zostały użyte bojowo po raz pierwszy podczas kampanii francuskiej, w składzie Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego. Większość wyprodukowanych dział została wówczas utracona, jedynie część wróciła do Anglii. Było to jedyne większe brytyjskie użycie bojowe dział Mark I. Aż 704 armaty zostały zdobyte przez wojska niemieckie. Działa te zostały wcielone do niemieckiej służby jako 8,76 cm FK 281(e) lub 282(e), dla wersji odpowiednio z łożami Mk IVP lub Mk VP. Jednostki niemieckie wyposażone w te armaty stacjonowały w rejonie Normandii w czasie operacji Overlord i przynajmniej kilkakrotnie doszło do pojedynków artyleryjskich wojsk angielskich i niemieckich wyposażonych w ten sam typ armaty (chociaż innego modelu).
Od kwietnia 1940 roku na uzbrojenie zaczęły wchodzić armaty podstawowego modelu Mark II. Pierwsze ich użycie bojowe miało miejsce podczas kampanii norweskiej, przez 203. Baterię 51. Pułku. Działa te zostały jednak 31 maja 1940 porzucone w Norwegii. Na dużą skalę działa 25-funtowe zostały następnie użyte podczas walk w Afryce Północnej. Używano ich wówczas także do walki z czołgami, aczkolwiek nie były one najlepsze do tego celu, a amunicja przeciwpancerna była nieliczna.