Kolejny film Szumowskiej, Ono (2004), został nakręcony w polsko-niemieckiej koprodukcji i portretował losy matki zmagającej się z niechcianą ciążą. Robert Koehler z „Variety” komentował Ono jako przykład filmu, który nie definiując się jako jawnie feministyczny, mógł zostać zrealizowany tylko z żeńskiego punktu widzenia. W międzyczasie na karierę Szumowskiej wpłynęła tragedia rodzinna – w krótkim odstępie czasowym reżyserka doświadczyła śmierci rodziców. Próbę przepracowania traumy podjęła w filmie 33 sceny z życia (2008) zrealizowanym w polsko-niemieckiej koprodukcji. W rolę ekranowej artystki doświadczającej śmierci rodziców wcieliła się Julia Jentsch. Tadeusz Sobolewski na łamach „Gazety Wyborczej” twierdził, że 33 sceny z życia to „jeden z najwybitniejszych polskich obrazów ostatnich lat, mówiących własnym głosem”. Zarazem ów film okazał się wielkim wydarzeniem festiwalowym, dzięki któremu Szumowska zdobyła szereg nagród, w tym Złotą Kaczkę dla najlepszego filmu oraz nagrodę za reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. mały|Szumowska i Juliette Binoche na prapremierze Sponsoringu (2012) Na fali sukcesu 33 scen z życia podjęła współpracę z duńską wytwórnią Zentropa prowadzoną przez Larsa von Triera, któremu wyprodukowała film Antychrysta (2009).