W czasie renowacji kościoła w 1825 roku zadbano o zachowanie starego wyposażenia. Jeszcze na początku XX wieku można było tam zobaczyć stare obrazy i sprzęt. Stalle, kazalnica i część południowej empory były udekorowane bardzo osobliwymi obrazami, które świadczą o dobrej woli i fantazji niż o dobrej technice. Obrazy przy zakrystii traktują o „grzechu i przebaczeniu” w sposób częściowo drastyczny, ale bardzo poglądowy. Do dziś przetrwała jedynie część tego wyposażenia.
Nie sposób obecnie ustalić jakie były pierwotnie kształty drzwi i okien budowli. Elewacje północna i południowa rozczłonkowane są wysokimi oknami o ostrołukowym wykroju z maswerkowym, drewnianym laskowaniem. Otynkowanie kościoła uniemożliwia określenie ich pierwotnego kształtu. Elewacja wschodnia jest obecnie bezokienna. W ścianie południowej w pobliżu wschodniego narożnika znajduje się ostrołukowe wejście do zakrystii wydzielonej z wewnętrznej przestrzeni nawy drewnianym parawanem. Wejście główne znajdowało się od strony zachodniej, do której dobudowano wieżę na planie kwadratu zwężającego się uskokowo ku górze. W pierwszej kondygnacji znajduje się kruchta z ostrołukowym wejściem portalowym oraz para okienek o wykroju trójliścia, osadzonych symetrycznie w każdej ze ścian.