Wylie. Na) z zastosowaniem jakieś znaku tybetańskiego dla najbliższego odpowiednika polskiego dźwięku „za”, tzn. „dza” (རྫ). Warto przy tym zauważyć, że nie można użyć po prostu tybetańskich znaków (རྫུ་རྫན་ན; Wylie. rdzu rdzan na), gdyż zamiast dźwięku w transkrypcji polskiej „dzudzanna” wymawia się je z umlautem jako „dzudzänna”.
Fonetyka Dwuwargowe Zębowe Dziąsłowe Cerebralne Przedniopodniebienne Podniebienne Wargowo-miękkopodniebienne Miękkopodniebienne Krtaniowe Spółgłoski zwarto-wybuchowe []Głoska w nawiasie kwadratowym jest wariantem fonemu występującym w pozycji po nagłosowych མ i འ. [] [] [] [] Spółgłoski zwarto-szczelinowe [] [] Spółgłoski szczelinowe Spółgłoski boczno-półotwarte Spółgłoski boczno-szczelinowe Spółgłoski drżące Spółgłoski nosowe Półsamogłoski
Historia badań nad językiem Pionierem tybetologii i autorem pierwszych prac na temat języka tybetańskiego był węgierski badacz i podróżnik Aleksander Csoma de Körös. W poszukiwaniu praojczyzny Węgrów wyruszył pieszo w 1819 r. w podróż na wschód, która zawiodła go w Himalaje do kraju Ladakh. Tam spędził w klasztorach siedem lat, studiując język, religię, pisma i obrzędy buddyzmu tybetańskiego. W 1834 r.