Innymi znaczącymi dziełami Scelsiego z pierwszego etapu twórczości są: Notturno na orkiestrę z roku 1931, Rapsodia romantica na orkiestrę z 1934 roku, Sinfonietta z roku 1943, Muzyka na orkiestrę smyczkową z 1944 roku. W tym czasie powstało też wiele muzyki kameralnej.
Choroba i drugi okres twórczości Po rozpoczętej w latach trzydziestych nauce dodekafonii kompozytor popadł w chorobę psychiczną. Jego twórczość, poddająca się dotąd wpływom stylów innych kompozytorów (Skriabina, Strawińskiego, Bartóka, Berga) oraz modnych estetyk i technik (futuryzmu, maszynizmu, neoklasycyzmu i dodekafonii) utknęła w martwym punkcie. Między latami 1948 i 1952 przestał w ogóle komponować. Scelsi wiele lat musiał spędzić w prywatnej szwajcarskiej klinice. Podczas tego pobytu napisał dwa ze swoich tekstów uważanych dziś za autoegzegezę ideowych podstaw jego poetyki (Art et connaissance oraz Son et musique) i wygłosił je podczas cyklu konferencji dla współpacjentów kliniki, w której przebywał. . Do tego właśnie przeżycia odwołał się w cyklu utworów orkiestrowych pt. Quatro Pezzi per orchestra (ciascuno su una nota) (1959), w którym każdy utwór praktycznie w całości oparty jest na jednej wysokości;