Watson McLean Washburn (ur. 13 czerwca 1894 w Nowym Jorku, zm. 2 grudnia 1973 tamże) – amerykański tenisista, zdobywca Pucharu Davisa.
Służył wojskowo w czasie I wojny światowej, dochodząc do stopnia kapitana.
Kariera tenisowa Jako student Harvardu sięgnął w 1913 roku po mistrzostwo międzyuczelniane USA w deblu w parze z Joem Armstrongiem.
W 1914 roku po raz pierwszy awansował do czołowej dziesiątki rankingu amerykańskiego (w latach 1914–1922 figurował w dziesiątce tej klasyfikacji siedmiokrotnie, najwyżej na 5. miejscu w 1921 roku). W 1915 roku zdobył mistrzostwo USA w hali w parze z Gusem Touchardem.
Największe sukcesy odniósł w parze z Richardem N. Williamsem. Amerykanie osiągnęli trzy finały wielkoszlemowe, w 1921 i 1923 roku na mistrzostwach USA i w 1924 roku podczas Wimbledonu. W obu tych turniejach Washburn startował również w grze pojedynczej. Bilans jego występów singlowych na Wimbledonie wyniósł 7 zwycięstw i 4 porażki, na mistrzostwach USA 38 zwycięstw i 24 porażki.
Również z Williamsem grał w swoim jedynym występie reprezentacyjnym w Pucharze Davisa.