Jednak w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat Włosi wyszli z nędzy i stali się większością w mieście, dając nowe życie dzielnicy „Mała Sycylia” (nie mylić z homonimiczną dzielnicą Tunis). W międzyczasie w 1884 r. powstała włoska izba handlowa, dziennik L’Unione, jak również włoskie placówki edukacyjne, ośrodki zdrowia oraz kultury. Przybysze żyli w pokoju obok rdzennej ludności. Zdarzały się mieszane małżeństwa. W 1870 roku w Tunezji mieszkało już ok. 25 000 Włochów, a według spisu powszechnego z 1926 r. było ich już 89 216. La Goulette było w tym okresie znaczącym ośrodkiem włoskiego osadnictwa. Okres spokoju nie trwał wiecznie. W 1964 roku prezydent Habib Bourguiba zarządził przejęcie mienia należącego do cudzoziemców, w związku z czym ci ostatni udali się na wygnanie. Włosi z La Goulette, posiadając tylko francuskie dokumenty, byli zmuszeni szukać nowego życia we Francji.. Ojciec Claudii – François Cardinale – był inżynierem kolejowym (zatrudnionym w Compagnie des chemins de fer de Tunis;