Był także twórcą nie-Marksowskiego materializmu historycznego, który przewidział upadek demokracji ludowych w Europie Środkowo-Wschodniej i ZSRR.

Był promotorem m.in. , który w 1982 ogłosił w Bostonie pod pseudonimem Stanisław Starski książkę Class Struggle in Classless Poland (Walka klasowa w bezklasowej Polsce), interpretującą zryw „Solidarności” jako wystąpienie przeciw państwowej klasie panującej w oparciu o swobodne, nie-Marksowskie rozumienie walki klas przejęte od Nowaka i inspirowane teorią „”.

30 listopada 2009 został mu przyznany (pośmiertnie) Medal za zasługi dla Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Działalność opozycyjna W latach 1962–1980 należał do PZPR, zaś w latach 1980–1995 należał do „Solidarności”. 23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]). W latach 1980–1981 wiele publikował w prasie NSZZ „Solidarność” (m.in. obok Magali i Leszka Balcerowicza w piśmie „Solidarność Wielkopolski”), w listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, a po roku 1981 w prasie tzw. drugiego obiegu;