Od roku 1815 Karol wychowywał się okresowo w domu babki, matki Napoleona, która też potem – wraz z jego przyrodnim bratem Aleksandrem Walewskim i ojczymem Walewskiego hrabią d’Ornano finansowała mu studia w Heidelbergu. Studiów nie ukończył i zajął się ryzykownymi projektami, jak konstrukcją okrętów podwodnych, na czym stracił wielkie pieniądze. Próbował kariery oficerskiej, ale go wkrótce zwolniono ze względu na nieposłuszeństwo, z tych samych powodów relegowano go później z seminarium duchownego, gdy nagle zapragnął zostać księdzem.
Karol de Leon przebywał potem w Londynie, gdzie po przegranym procesie ze swoją matką o spadek dostał się do więzienia dla dłużników, gdzie przesiedział dwa lata, po czym musiał zamieszkać w przytułku dla bezdomnych. Finansowo wspierał go jego kuzyn – Ludwik Napoleon Bonaparte.
W roku 1848 Karol powrócił do Francji i zajął się polityką jako działacz partii socjalistycznej, zaciętych przeciwników kuzyna, prezydenta Ludwika Napoleona. Szybko zrezygnował z kariery politycznej i prowadził odtąd wraz z żoną Françoise Fanny Jonet (1831–1899) życie wagabundy w Anglii, Niemczech i Italii.