Dekanat izbicki – jeden z 33 dekanatów rzymskokatolickiej diecezji włocławskiej.
Historia Do początku XIX wieku dekanat izbicki należał do diecezji kujawsko-pomorskiej. W tym czasie w jego skład wchodziło siedem parafii: Chalno, Izbica, Lubotyń, Mąkoszyn, Orle, Sadlno i Świerczyn.
30 czerwca 1818 r., na mocy bulli Ex imposita Nobis papieża Piusa VII diecezja zmieniła swoje i granicę oraz nazwę na kujawsko-kaliska. Dekanat izbicki dzielił się na trzynaście parafii: Błenna, Brdów, Chalno, Izbica, Lubotyń, Mąkoszyn, Modzerowo, Orle, Przedecz, Sadlno, Sompolno, Świerczyn, Wrząca Wielka, część z nich została przyłączona ze zniesionego dekanatu sompoleńskiego należącego wcześniej do archidiecezji gnieźnieńskiej.
Przed 1 stycznia 1868 r. dekanat izbicki składał się z jedenastu parafii: Błenna, Brdów, Izbica, Lubstów, Lubstówek z filią Racięcice, Mąkolno, Modzerowo, Sompolno, Wąsosze i Wrząca Wielka. W 1868 r. został zniesiony, a przynależące do niego parafie włączono do dekanatu kolskiego.