Najlepszy sprzęt do tej metody robią Rosjanie i Litwini. W jednym przeręblu łowimy kilka do kilkunastu minut i przesuwamy się dalej, w głąb łowiska wywiercając nowe otwory co 1–5 metrów.
Błystka podlodowa Przy tej metodzie używamy wędek nieco dłuższych (30–50 centymetrów), sztywniejszych. Żyłka także powinna mieć większą średnicę (0,1–0,2 milimetra). Wędka może, ale nie musi posiadać kiwoka, jeżeli go ma, to powinien być on wykonany ze sprężystej blaszki, na przykład sprężyny zegarowej. Za przynętę służą nam błystki podlodowe imitujące małe rybki. Po położeniu przynęty na dno podrywamy ją lekko do góry, kładziemy na dno i znowu podrywamy, taką operację powtarzamy wielokrotnie, zmieniając siłę szarpnięcia. Branie wyczujemy na wędce lub zauważymy na kiwoku tak, jak przy połowie na mormyszkę. Do błystki larwy ochotki nie są wskazane, można założyć jedynie sztuczny wabik, na przykład czerwoną koszulkę igielitową, kawałek wiskozy. Na błysteczkę poławiamy gatunki drapieżne, między innymi okonia, szczupaka, sieję, sandacza. Najlepsze są błystki, które daleko odchodzą od przerębla, a przy tym wykonują jak najbardziej nietypowe ruchy. Błystka może mieć wtopione dwa haki lub jeden haczyk, ewentualnie podwieszoną kotwiczkę.