tak umocnioną ścianę nazywa się przeciwskarpą, jeżeli położona jest po zewnętrznej stronie rowu, bądź skarpą, jeżeli znajduje się po stronie wewnętrznej. Do obrony fosy wznoszono specjalne dzieła – kojce, kaponiery i galerie strzeleckie (galerie przeciwstokowe). Fosy o profilu trójkątnym były bronione z pozycji strzeleckich na wale.
W suchej fosie umieszczano często wejście do chodników minerskich.
W fortyfikacjach XIX i początków XX wieku wyróżniano: fosy pełnoprofilowe (o profilu trapezu) fosy o spłaszczonym stoku (o profilu trójkątnym)
Był to najpopularniejszy typ przeszkody występujący w fortyfikacjach.
Rowy forteczne dawały również możliwość przygotowania działań zaczepnych w ukryciu; z tego względu po zewnętrznej stronie rowów istniały często (osłonięte przeciwskarpą) drogi kryte. Dno rowu mogły zabezpieczać dodatkowe przeszkody: kraty forteczne, zasieki itp.
Inne elementy fosy: Przedstok (glacis) – część profilu obwodu obronnego znajdująca się na zewnątrz fosy, w postaci obniżenia terenu w kierunku wroga (ewentualnie poprzez sztuczny nasyp z takim obniżeniem), mająca na celu likwidację martwego pola przy obserwacji działań nieprzyjaciela.
Uproszczone formy fos stosowane są do dzisiaj.
Zobacz też
Fosa Miejska we Wrocławiu kineta
Przypisy
Bibliografia PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001,