W październiku część oddziałów Szumborskiego pustoszyła ziemie polskie zdobywając Chełmno oraz Starogród. Jesienią 1457 kilkutysięczne pospolite ruszenie z Wielkopolski dotarło pod miasto Malbork utrudniając dostawy żywności dla Krzyżaków. Nie zdołali jednak powstrzymać powracających ze znacznymi zapasami żywności sił Szumborskiego. Okres zimowy to dalsze nieskuteczne obleganie miasta Malborka przez Polaków i niemożliwość odzyskania zamku w Malborku przez Zakon krzyżacki. Dowództwo nad obroną zamku w Malborku król przekazał Ściborowi z Ponieca.
Wiosną 1458 król Polski uzyskał zgodę sejmu na wyprawienie pospolitego ruszenia na odsiecz zamkowi w Malborku i celu zajęcia miasta Malbork. Armia zebrała się w czerwcu na Kujawach. Polacy dotarli pod mury miasta 10 sierpnia. Jednak brak prędkości i prężności w działaniu sił polskich oraz zbyt mała liczba armat użytych przy obleganiu miasta nie pozwoliły Polakom na przełamanie. Wykorzystując brak załogi 16 sierpnia Krzyżacy zdobyli Nowe. Z powodu niepowodzenia pospolite ruszenie zaczęło od września udawać się do domów. W październiku doszło do podpisania dziewięciomiesięcznego rozejmu z Krzyżakami.