Alpinizm i taternictwo Od 1887 roku uprawiał wspinaczkę w Alpach. W latach 1891–1893 wraz z bratem Tadeuszem należeli do czołowych alpinistów tamtego czasu – odnotowali 16 nowych wejść na szczyty i turnie oraz 24 nowe drogi, wszystkie bez przewodników. Jako pierwszy Polak zdobył Matterhorn, Zinalrothorn, Dent Blanche, Finsteraarhorn, Breithorn i liczne inne wierzchołki.
Po przyjeździe do Galicji wraz z bratem należał do pionierów narciarstwa. Od 1909 r. jeździł na nartach i wspinał się w Tatrach. W 1911 r. wraz z bratem odbył wyprawę narciarską w nieznane wówczas wśród Polaków Karpaty Marmaroskie. W tym samym roku wraz z Januszem Chmielowskim, Ignacym Królem, Józefem Łukaszewiczem i Wacławem Zakrzewskim dokonał trudnego pierwszego przejścia zachodnią ścianą Małej Kończystej. Po raz ostatni w Tatrach był na kilka miesięcy przed śmiercią (1917), na nartach na Czerwonych Wierchach.
W latach 1911–1912 był przewodniczącym Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego, działał w organizacjach narciarskich. Pisał w czasopismach na tematy alpinistyczne i narciarskie. Jest też autorem wielu akwareli i szkiców z Tatr, Alp, Anglii i Włoch.