W końcu sierpnia 1310, po pozbawieniu korony Henryka Karynckiego nadał Czechy w lenno swojemu 14-letniemu synowi Janowi Luksemburskiemu, który ożenił się z Elżbietą, siostrą Wacława III ostatniego króla z dynastii Przemyślidów. Był to największy sukces polityczny Henryka. W ten sposób hrabiowie Luksemburga, władcy terytorialni drugiego rzędu na lewym brzegu Renu, stali się właścicielami rozległego i bogatego terytorium. Ponadto królowie czescy zgłaszali roszczenia do polskiej korony. Czechy stały się podstawą potęgi Luksemburgów, choć sam Henryk wkrótce zainteresował się problemami na zachodzie oraz uzyskaniem korony cesarskiej.
Na zachodzie Henryk starał się powstrzymać, datującą się od czasów Staufów ekspansję Francji. Mianował cesarskich wikariuszy, np. dla hrabstwa Cambrai, a także wspierał duchownych i świeckich władców w tym regionie, którzy otrzymywali od niego regalia. Udało mu się zmniejszyć francuski nacisk na granice.