Gardnar Putnam Mulloy (ur. 22 listopada 1913 w Waszyngtonie, zm. 14 listopada 2016 w Miami) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA i Wimbledonu w deblu, zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Studiował prawo na Uniwersytecie Miami, gdzie był organizatorem i zawodnikiem pierwszej drużyny tenisowej. Pełnił służbę wojskową w czasie II wojny światowej. W roku 1936 po raz pierwszy pojawił się w rankingu amerykańskim – jako nr 11. w klasyfikacji gry podwójnej. W latach 40. i 50. XX wieku tworzył parę deblową z Billem Talbertem – wspólnie wygrali cztery razy mistrzostwa USA oraz byli w dalszych dwóch finałach. W kolejnych finałach Mulloy i Talbert pokonywali Teda Schroedera i Sidneya Wooda (1942), Boba Falkenburga i Jacka Tuero (1945), Dona McNeilla i Franka Guernseya (1946) oraz Franka Parkera i Teda Schroedera (1948). Najbardziej wyrównany finał miał miejsce w 1946 – Mulloy i Talbert triumfowali 3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18, broniąc siedmiu piłek meczowych. W pozostałych finałach mistrzostw USA amerykański debel przegrywał z Johnem Bromwichem i Frankiem Sedgmanem (1950) oraz z Rexem Hartwigiem i Mervynem Rose (1953).