Podczas okupacji niemieckiej pracował w tajnym nauczaniu oraz jako sekretarz Bronisława Ziemięckiego, jednego z dyrektorów Delegatury Rządu Londyńskiego.
W latach 1945–1949 dyrektor departamentu w Centralnym Urzędzie Planowania, w latach 1946–1950 zastępca profesora na Uniwersytecie Warszawskim; w 1947 pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Łódzkiego, w latach 1948–1981 pracownik naukowy Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Od 1955 z tytułem profesora nadzwyczajnego, od 1960 profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych; od 1960 członek korespondent Polskiej Akademii Nauk, od 1966 członek rzeczywisty PAN.
Podczas swojego pobytu w Łodzi w latach 40. mieszkał w domu czynszowym przy ul. Narutowicza 107, gdzie mieszkali również inni pracownicy naukowi Uniwersytetu Łódzkiego, m.in.: Mieczysław Wallis, Jan Chodorowski, Bogdan Wróblewski czy Franciszek Sadowski.
W latach 1949–1954 dyrektor departamentu w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w latach 1954–1955 dyrektor generalny w PKPG, w latach 1955–1956 zastępca przewodniczącego PKPG; w latach 1957–1968 zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.