Był pomysłodawcą stworzenia „Stowarzyszenia Reytaniaków”. Według wspomnień Marka Barańskiego i Janusza Kijowskiego jako dyrektor szkoły roztaczał „parasol ochronny” nad opozycyjną działalnością harcerską 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A-1a-28). Felietonista „Polityki” Ludwik Stomma tak opisał pogrzeb Stanisława Wojciechowskiego: Na cmentarzu był tłum. Około tysiąca uczniów wszelkich roczników (Wojciechowski był dyrektorem liceum od 1953 do 1974). Pogrzeb przerodził się w manifestację. Naiwna zapewne i kiczowata, jakich wtedy, pośród nieoficjalnych obchodów, nie brakowało, ale spontaniczna i wzruszająca. Ktoś wrzucił do grobu woreczek ziemi spod liceum, ktoś zaintonował „Boże, coś Polskę”, którą śpiewali wszyscy w radykalnej oczywiście wersji: „Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie...” A przecież nie był Wojciechowski żadnym opozycjonistąL. Stomma, Pogrzeb dyrektora, „Polityka”, nr 11 (2546), 18 marca 2006..