W skład mikrocystyn wchodzą dwa rzadkie aminokwasy niebiałkowe: N-metylodehydroalanina (Mdha) i kwas 3-amino-9-metoksy-2,6,8-trimetylo-10-fenylodeka-4,6-dienowy (ADDA), trzy aminokwasy w konfiguracji D (odwrotnej niż w aminokwasach białkowych): D-alanina, kwas D-metyloasparaginowy (MeAsp) i kwas D-glutaminowy oraz dwa zmienne aminokwasy białkowe (o konfiguracji L), przy czym najczęściej jest wśród nich L-arginina.
Mikrocystyny i nodularyny są związkami stosunkowo trwałymi. W zacienionej wodzie mogą utrzymywać się do kilku miesięcy. Nie rozkładają się przy gotowaniu ani na powietrzu. Rozkłada je promieniowanie ultrafioletowe, przez co w nasłonecznionej wodzie w ciągu jednego dnia może rozłożyć się ok. 40% mikrocystyn. Rozkładają je też silne utleniacze, jak ozon.
Słabo wnikają do większości komórek, ale są aktywnie przenoszone przez nośniki kwasów żółciowych, przez co wnikają do hepatocytów. Inhibują fosfatazy, niszczą cytoszkielet, powodują apoptozę. Do objawów zatrucia hepatotoksynami sinicowymi należą krwotoki wątroby. Ostre zatrucie prowadzi do niewydolności wątroby. Słabsze zatrucie może ostatecznie prowadzić do jej nowotworzenia.