Dolpopa Sherab Gyaltsen (1292–1361 r. n.e.) dokonał na podstawie zachowanych w Tybecie dzieł próby całkowitego połączenia oryginalnego przekazu z madhjamaką w jedną całość w ramach doktryny szentong.
Podstawowe założenia teorii czittamatry Czittamatra zakłada następujące podstawowe prawdy na temat istnienia rzeczywistości: ostatecznie nie można wykazać dualizmu np. pomiędzy tzw. materią, a umysłem albo pomiędzy postrzegającym a postrzeganym aspektem doświadczania, ponieważ aspekty te, gdyby miały odmienną naturę, nie mogłyby dojść do kontaktu ze sobą wszystko ostatecznie przejawia się jako projekcje umysłu powstające z nawykowych skłonności kumulowanych we wszechpodstawie (alajawidżniana), jednak nie jest ona rozumiana też jako indywidualne „ja”, gdyż za takie subiektywne rozumienie odpowiadałby „zgrubny” aspekt świadomości klesia (Poziom 7, świadomość manas) wyróżnia się trzy aspekty opisujące doświadczanie rzeczywistości według czittamatry: (1) aspekt wyobrażony, odnoszący się do nazw przypisywanych na dualistyczne obiekty umysłu i omylnie doświadczanie tych nazw jako obiektów, (2) aspekt zależny, odnoszący się do obiektów umysłu samych w sobie, czyli tworów wszechpodstawy umysłu alajawidżniany, (3) aspekt doskonale obecny, odnoszący się do prawdziwej natury obiektów mentalnych jako samoświadomej, samorozświetlającej