System ten rozwijał się po tym jak ugruntowano w Indiach system „Środkowej Ścieżki” od Mandziuśriego i Nagardżuny.

Rozwijał się jako dopełnienie rozwoju buddyzmu. W odpowiedzi na ówczesne trendy negowania wszelkich „skrajności” odchodzenia ze „środkowej ścieżki” zrozumienia siunjaty, system podkreślał potrzebę opisów na temat siunjaty jako natury buddy, która dzięki praktyce jogi (stąd nazwa jogaczara, tłum. praktyka jogi) rozwija wszelkie właściwości oświecenia.

W odróżnieniu od tego znaczenie czittamatry, szkoły „tylko umysłu” na bazie tego przekazu Asangi można wykazać, że jest tylko swoistą interpretacją. Jak dowodzą cytaty dzieł Asangi i Vasubhandu, istnienie ostatecznie „tylko umysłu” jest negowane. Siastra Majtrei Ozdoba Sutr Mahajany (sanskryt: Mahayanasutralankara) opisuje: (Dzięki) umysłowi jest świadomość, że nie ma niczego innego od umysłu. Wtedy realizuje się, że umysł takowoż również nie istnieje. Mędrzec świadom, że obydwa nie istnieją spoczywa w rozległości dharm w których są one nieobecne... ...Ani istniejące, ani nieistniejące, oba owe, lub żadne z nich, Nie pojawiające czy znikające, nie powiększające się czy zmniejszające się, Ani oczyszczane, ani nawet oczyszczane ponownie- Oto są cechy ostatecznego... ...Jest wiadome, że oświecenia jest zrealizowane, Przez Bodhisattwów poza-konceptualnie,