Hipotezę Hornera zakwestionowali jednak Geist i Jones (1996), stwierdzając, że stawy kolanowe piskląt majazaur nie były gorzej rozwinięte niż stawy kolanowe piskląt ptaków zagniazdowników czy aligatorów; dodatkowo kości miednicy piskląt majazaur stopniem rozwoju w większym stopniu przypominały kości miednicy piskląt ptaków zagniazdowników niż gniazdowników. Ich zdaniem budowa szkieletów piskląt majazaur sugeruje, że dinozaury te były zagniazdownikami. Carpenter (1999) dodatkowo wskazał, że przebywanie kilkunastu młodych majazaur w grupie w jakiś czas po wykluciu nie musi dowodzić, że pozostawały one pod opieką rodzicielską; także u zwierząt, u których rodzice nie opiekują się młodymi, np. u legwanów zielonych, młode osobniki dla większego bezpieczeństwa łączą się w grupy.
Młode po wykluciu mierzyły ok. 30 cm długości; w ciągu roku młode majazaury osiągały ok. 1,5 m długości. Takie szybkie tempo wzrostu typowe dla zwierząt stałocieplnych stanowi kolejny dowód na stałocieplność dinozaurów. Młode majazary od dorosłych przedstawicieli tego rodzaju różniły się bardzo dużymi oczami i krótszym pyskiem. Te cechy często występują u zwierząt, które opiekują się młodymi zapewniając im przetrwanie wczesnego etapu życia.