W 1976 po raz pierwszy trafiła na duży ekran w roli Lúcii Riccelli w dramacie kryminalnym Paranoja (Paranóia), komedii Ibrahim z przedmieścia (O Ibraim do Subúrbio) i dramacie Brazylijska nazwa Rosaflor (Um Brasileiro Chamado Rosaflor) i komedii Nie kochasz się tak jak kiedyś (Já Não Se Faz Amor Como Antigamente). Karierę na telewizyjnym ekranie kontynuowała występując w popularnych telenowelach Rede Globo – Locomotivas (1977), Dancin’ Days (1978), Água Viva (1980), W kamiennym kręgu (Ciranda de Pedra, 1981) jako Virginia Prado, Guerra dos Sexos (1986), Vereda Tropical (1984) jako Silvana Rocha i Panna dziedziczka (Sinhá Moça, 1986), a także serialu Ciranda Cirandinha (1978) i miniserialu Meu Destino é Pecar (1984). W kwietniu 1980 i listopadzie 1981, zrywając z wizerunkiem „brazylijskiej dziewczyny”, pozowała nago dla magazynu „Playboy”. Wydania te sprzedały się wyjątkowo dobrze. Za tytułową rolę seksownej nastolatki, z którą każdy mężczyzna chce się związać w dramacie Engraçadinha (1981) opartym na sztuce Nelsona Rodriguesa zdobyła Trofeum Candango dla najlepszej aktorki na Festiwalu Kina Brazylijskiego.