Z czasów gruntownej przebudowy zamku za Fryderyka I Barbarossy zachowała się m.in. wieża, natomiast okazała baszta, kryjąca studnię wydrążoną w skalę na głębokość 62 m, pochodzi z pierwszej połowy XIII w., z czasów Fryderyka II. Zamek uważano za niemożliwy do zdobycia, przechowywano tu nawet insygnia królewskie, pełnił także funkcję więzienia politycznego. Przez trzy tygodnie w roku 1193 jego więźniem był król angielski – Ryszard Lwie Serce. W 1602 roku zamek spłonął od uderzenia pioruna i został opuszczony.
W 1937 roku rozpoczęto prace nad odbudową, które zainicjował bawarski premier Ludwig Siebert, który uznał, że zamek może stać się „sanktuarium narodowym”. Pracami kierował Rudolf Esterer. W latach 40. XX wieku zbudowano utrzymaną w duchu nacjonalistycznym „Salę Cesarską”. Po upadku nazistów prace budowlane przerwano, jednak wznowiono je w 1954 roku, a w 1966 roku zbudowano wieżę główną, pomimo że nie posiadano dokładnych danych dotyczących wyglądu zamku w średniowieczu. Obecnie jest to jeden z najpopularniejszych obiektów turystycznych Palatynatu.
Galeria