nie byli bowiem kompletnie świadomi, jakim zmianom uległ buddyzm w Chinach, a szczególnie chan. Op. Cit. Str. 43.
Frakcja mnichów z klasztoru Myōshin rozpoczęła natychmiast starania, aby sprowadzić mistrza do Kioto i zaczęła żmudne rozmowy z władzami o umożliwienie podróży mistrzowi z Nagasaki do KiotoChińczycy w Japonii podlegali wielu surowym restrykcjom.. Starania te były przez jakiś czas skutecznie blokowane przez drugą frakcję, na czele której stał Gudō TōshokuGudō m.in. dlatego sprzeciwiał się przekazania funkcji opata Myōshin-ji Yinyuanowi, gdyż uważał, iż przerwie to linię przekazu biegnącą od założyciela klasztoru Kanzana Egena (1277–1360). Op.Cit. Str. 46, 47. W końcu, chociaż udało mu się zablokować wybór Yinyuana na opata, to nie udało mu się przeszkodzić jego przyjazdowi do Kioto. I to, patrząc z perspektywy, że nie został opatem Myōshin-ji, stało się przyczyną założenia ōbaku jako odrębnej szkoły.
Oczekując na możliwość wyjazdu z Nagasaki mistrz Yinyuan wprowadził w Kōfuku-ji takie same reguły jaki panowały w jego chińskim klasztorze Wanfu. Świątynna społeczność Kōfuku-ji powiększyła się tak znacznie, że klasztor musiał być rozbudowany. Na początku 1655 r.